Specjaliści Szkolni

Pedagog/Psycholog/Logopeda

14.25-15.20- dyżur pedagoga 

10.30-11.40- dyżur pedagoga 

 14.25-14.45- dyżur pedagoga 

10.30-11.40-dyżur pedagoga 

14.25-15.20- dyżur pedagoga 

Czwartek 

10.30-11.00- dyżur pedagoga

12.30 - 13.30 - dyżur pedagoga specjalnego (60 min.) 

13.45 - 14.35 - dyżur pedagoga specjalnego (50 min.) 

11.30 - 12.45 - dyżur pedagoga specjalnego (75 min.) 

8.50 - 11.00 - dyżur pedagoga specjalnego (130 min.) 

13.00 - 13.40 - dyżur pedagoga specjalnego (40 min.) 

Piątek: 

11.40 - 12.45 - dyżur pedagoga specjalnego (65 min.) 

14.30-15.00 - dyżur logopedy (30 min.) 

12.30 - 13.00 - dyżur logopedy (30 min.)

09.40 - 10.40 - dyżur psychologa 

11.35 - 12.45 - dyżur psychologa 

14.40 - 15.45 - dyżur psychologa 

11.30 - 12.45 - dyżur psychologa 

13.45 - 15.30 - dyżur psychologa

      Autorytet - to osoba wzbudzająca podziw i uznanie, mająca wpływ na postawy i myślenie innych ludzi. Dla małego dziecka autorytetem najczęściej jest osoba dorosła. W okresie nastoletnim autorytetem staje się rówieśnik bądź grupa rówieśnicza. Po okresie buntu nastolatka dziecko często wraca do autorytetu osoby dorosłej. 

✔ To osoba, która wybacza i daje kolejne szanse.  

✔ Wierzy, że dziecko jest dobre.  

✔ To osoba która myśli pozytywnie o sobie i o ludziach. Nie tylko o jednej osobie.  

✔ Można powiedzieć, że autorytet to osoba powszechnie dobra.  

✔ To czas i doświadczenie, którymi dzieli się z innymi, żeby dziecko przyszło na rozmowę z problemem.  

✔ Nie tworzy dystansu ale daje szansę zbudowania wzajemnej relacji, daje wrażliwość i szacunek. 

 Budowanie autorytetu warto zacząć od doskonalenia siebie.

 Nie oceniajmy dziecka bez wcześniejszego poznania motywów jego działania. 

                           Co robić, by zachować autorytet rodzica?

1. Nigdy nie okłamuj swojego dziecka. Mów mu prawdę – nawet gdy to trudne. 

2. Dbaj o zgodność swoich słów z czynami. Nie rób czegoś, co potępiasz i nie potępiaj czegoś, co sam robisz. 

3. Słuchaj gdy dziecko mówi – każdy zasługuje na uwagę. 

4. Dotrzymuj słowa! 

5. Bądź konsekwentny, ale zgadzaj się na przedyskutowanie stanowiska i negocjacje w sprawie… 

6. Śmiało wypowiadaj swoje poglądy i broń ich. 

7. Nie bój się przyznać przed dzieckiem do błędu i przeproś je , jeśli nie miałeś racji. 

8. Nie bądź dwulicowy i zważaj ma to co mówisz. 

9. Nie krzycz – rozmawiaj. 

10. Nie tłumacz się okolicznościami, jeśli o czymś zapomniałeś lub nie dotrzymałeś słowa. 

11. Przytulaj często – kontakt buduje bezpieczeństwo. 

12. Doceniaj, nie tylko poprawiaj. 

13. Wspieraj zamiast oceniać. 

 14. Podejmuj każdą rozmowę. 

15. Nie ośmieszaj dziecka w obecności innych (rówieśników, znajomych). 

     Praktyczny poradnik dla rodziców. 

   Każde dziecko jest inne – ma własne tempo rozwoju, zainteresowania i sposób przyswajania wiedzy. To, co dla jednego ucznia jest łatwe i naturalne, dla innego może stanowić wyzwanie. Dlatego tak ważne jest, aby rodzice poznali style uczenia się swoich dzieci i potrafili je odpowiednio wspierać w codziennej nauce. 

       Czym są style uczenia się? Style uczenia się to preferowane sposoby, w jakie dziecko odbiera i zapamiętuje informacje. 

W praktyce oznacza to, że jedno dziecko najlepiej uczy się poprzez oglądanie, inne przez słuchanie, a jeszcze inne poprzez działanie. Większość dzieci korzysta z kilku stylów jednocześnie, ale zwykle jeden z nich dominuje. 

      Najważniejsze style uczenia się: 

 1. Wzrokowiec (styl wizualny) Jeśli Twoje dziecko: lubi rysować, oglądać książki i ilustracje zapamiętuje kolory, kształty i obrazy chętnie korzysta z map, schematów Wspieraj je poprzez: tworzenie kolorowych notatek używanie rysunków, wykresów i map myśli oglądanie materiałów edukacyjnych (np. filmów) 

2. Słuchowiec (styl audytywny) Jeśli Twoje dziecko: lubi słuchać opowieści i rozmów często mówi do siebie podczas nauki łatwo zapamiętuje piosenki i rymowanki Wspieraj je poprzez: wspólne czytanie na głos rozmowy o tym, czego się nauczyło nagrywanie i odsłuchiwanie materiału 

3. Kinestetyk (styl ruchowy) Jeśli Twoje dziecko: ma dużo energii i lubi być w ruchu najlepiej uczy się poprzez działanie szybko nudzi się podczas siedzenia w miejscu Wspieraj je poprzez: naukę poprzez zabawę i eksperymenty krótkie przerwy na ruch wykorzystywanie przedmiotów i przykładów z życia 

      Dlaczego warto znać styl uczenia się dziecka? Rozpoznanie preferencji ucznia pozwala: zwiększyć jego zaangażowanie w naukę poprawić wyniki edukacyjne budować poczucie własnej wartości ograniczyć frustrację związaną z trudnościami Jak rozpoznać styl uczenia się dziecka? 

     Nie musisz przeprowadzać specjalistycznych testów. Wystarczy uważna obserwacja: 

  Co dziecko wybiera samo z siebie podczas nauki? 

 Co sprawia mu największą radość? 

 W jakich sytuacjach najszybciej zapamiętuje nowe informacje? 

      Warto też rozmawiać z dzieckiem i pytać je, co pomaga mu się uczyć. Jak wspierać dziecko w nauce? 

    Dostosuj otoczenie: Wzrokowcom zapewnij porządek i kolory, słuchowcom ciszę (lub spokojną muzykę), a kinestetykom przestrzeń do ruchu. Wykorzystuj różne metody: Warto łączyć style, np. czytając na głos (słuchowiec) i rysując schemat (wzrokowiec). Stosuj mnemotechniki: Rymowanki, skojarzenia i fiszki pomagają w zapamiętywaniu. Ucz przez zabawę: Gry edukacyjne, rebusy i eksperymenty są świetne dla kinestetyków i dotykowców. Większość dzieci korzysta z kilku stylów jednocześnie, co oznacza, że nauka jest najbardziej efektywna, gdy angażuje wiele zmysłów. 

Najważniejsze zasady dla rodziców 

 ✔ Nie zmuszaj dziecka do jednego sposobu nauki Jeśli dziecko nie lubi czytać podręcznika, spróbuj innej formy – filmu, rozmowy lub zabawy. 

 ✔ Łącz różne metody Najlepsze efekty daje nauka angażująca kilka zmysłów jednocześnie. 

 ✔ Dbaj o atmosferę Spokojne, wspierające środowisko ma ogromny wpływ na efektywność nauki. 

 ✔ Chwal wysiłek, nie tylko efekty Buduje to motywację i wiarę we własne możliwości.

 ✔ Dawaj przykład Dzieci uczą się poprzez obserwację – pokazuj, że nauka może być ciekawa i wartościowa. 

 Style uczenia się dzieci to indywidualne preferencje przyswajania wiedzy, najczęściej dzielone na wzrokowców, słuchowców, kinestetyków i dotykowców. Rozpoznanie dominującego stylu (lub mieszanki) pozwala dostosować metody nauki, zwiększając jej efektywność. Dzieci uczą się najlepiej poprzez wizualizacje, słuchanie, ruch lub bezpośredni dotyk/doświadczanie. Nie ma jednego „idealnego” sposobu nauki. Najważniejsze jest poznanie potrzeb dziecka i elastyczne dopasowanie metod. Dzięki temu nauka może stać się nie tylko obowiązkiem, ale także przyjemnością i okazją do wspólnego spędzania czasu. 

                                                                                                                                                                                               Pedagog specjalny

    Współczesne rodzicielstwo coraz częściej balansuje między wsparciem a kontrolą. Chęć zapewnienia dziecku bezpieczeństwa jest naturalna, ale nadmierna ingerencja może przynieść odwrotny efekt. Nadopiekuńczość nie wzmacnia – ona ogranicza. Jak rozpoznać nadopiekuńczość? To nie tylko „dbanie o dziecko bardziej niż inni”. 

       To sytuacje, w których rodzic: podejmuje decyzje za dziecko , wyręcza je w obowiązkach, które jest w stanie wykonać samo, nadmiernie kontroluje jego działania i kontakty , chroni przed każdym dyskomfortem i porażką. Co to robi z dzieckiem?     

    Nadopiekuńczość ma realny wpływ na rozwój emocjonalny i społeczny: 

Brak samodzielności Dziecko nie uczy się radzić sobie bez pomocy – nawet w prostych sytuacjach. 

Niska pewność siebie Skoro ktoś ciągle „wie lepiej”, dziecko zaczyna wierzyć, że samo nie potrafi. 

Lęk przed światem Nowe sytuacje stają się stresujące, bo dziecko nie ma doświadczenia w ich przeżywaniu. 

Problemy w relacjach Trudniej budować zdrowe relacje, gdy brakuje niezależności i pewności siebie. 

Brak odporności psychicznej Każda porażka może być odbierana jako coś bardzo trudnego i przytłaczającego. 

Długoterminowe skutki W dorosłym życiu może to wyglądać tak: 

trudności w podejmowaniu decyzji 

zależność od innych (rodziców, partnera, przełożonych) 

unikanie wyzwań i ryzyka 

niska inicjatywa w pracy i życiu osobistym 

wysoki poziom stresu przy zmianach 

    Jak wspierać, a nie kontrolować? Nowoczesne podejście do wychowania opiera się na równowadze: 

Daj przestrzeń na próbowanie 

Nie wszystko musi być idealne – ważne, że jest „własne”. 

Zamień kontrolę na rozmowę 

Pytaj zamiast narzucać. 

Pozwól na konsekwencje To one uczą najwięcej. 

Doceniaj wysiłek, nie tylko efekt Budujesz w ten sposób wewnętrzną motywację. 

Stopniowo oddawaj odpowiedzialność Im dziecko starsze, tym więcej decyzyjności powinno mieć. 

Nie ratuj od razu Czasem najlepszą pomocą jest… brak pomocy. 

 Dziecko nie potrzebuje perfekcyjnej ochrony. Potrzebuje doświadczeń, prób, błędów i wsparcia wtedy, gdy naprawdę go potrzebuje.                                            

                                                                                                                                            Pedaog

                       Dnia 5 lutego odbyło się zebranie rodziców, w czasie którego pedagog specjalny Pani Małgorzata Panasiuk przeprowadziła szkolenie dla rodziców uczniów klas I-III o tematyce: "Jak wspierać dziecko z ryzykiem dysleksji". 

                      Szkolenie było kontynuacją podjętych przez szkołę działań, ponieważ dzieci z młodszych klas w listopadzie zostały przebadane przez Poradnię Psychologiczno-Pedagogiczną w Białej Podlaskiej pod kątem ryzyka dysleksji.

       Napoje energetyzujące dedykowane są głównie dla osób DOROSŁYCH narażonych na bycie w stanie pełnej gotowości psychicznej jak i fizycznej przez dłuższy czas, chcących zminimalizować uczucie zmęczenia i senność oraz chcących „zmusić” swój organizm do maksymalnego wysiłku. Spożywają je np. osoby pełniące nocne dyżury, kierowcy pokonujących długie trasy oraz dorośli i studenci, którzy muszą opanować dużą partię materiału, czy też muszą zmobilizować się do wykonania trudnego zadania w krótkim czasie.
      Spożywanie napojów energetyzujących odradza się: dzieciom i młodzieży, kobietom w ciąży i karmiącym, osobom mającym podwyższone ciśnienie krwi, chorym na cukrzycę, osobom z arytmią serca oraz osobom wrażliwym na któryś ze składników występujących w napoju. Zdarza się jednak że ten produkt jest konsumowany przez dzieci i młodzież. 

      Napoje energetyczne stosowane w nadmiarze sieją spustoszenie w organizmie. Najczęstsze objawy przedawkowania energetyków to między innymi: przyspieszone tętno, kołatanie w klatce piersiowej i poczucie duszności, drżenie rąk, roztrzęsienie. Natomiast groźniejsze jest to, czego od razu nie zauważymy - odwodnienie organizmu, wypłukiwanie magnezu i wapnia, uszkodzenie wątroby. 

    W szczególnie groźnych przypadkach możemy obserwować mdłości, wymioty, napady padaczkowe, zaburzenia oddechowe. Niestety coraz więcej młodych ludzi trafia z takimi właśnie objawami do lekarzy. Warto zapoznać się z prezentacją i zastanowić się czy nie za często sięgamy po tego typu napoje. 

- obserwuj swoje emocje i myśli, dziel się nimi z innymi, pozwoli to zmniejszyć napięcie emocjonalne, 

- zadbaj o kontakt z naturą, 

- postaraj się być aktywnym fizycznie (formę aktywności dostosuj do swoich potrzeb i możliwości), 

- pielęgnuj te relacje, które Cię wzmacniają, pozwól sobie zakończyć te, które Cię osłabiają,

- zaplanuj drobne przyjemności, 

- pozwól sobie na spontaniczną radość i zabawę, 

- przywołuj w myślach swój idealny dzień, spróbuj go,, poczuć’’ wszystkimi zmysłami, 

- śmiało powiedz ,,nie’’, odmawiaj bez potrzeby tłumaczenia się, gdy nie masz na coś ochoty, 

- sięgaj po pomoc psychologiczną, kiedy czujesz, że samemu ciężko Ci uporać się z trudną dla Ciebie sytuacją. 

                    W ramach zajęć integracyjnych mających na celu budowanie zespołu i współpracy w klasie odbyły się zajęcia z pedagogiem szkolnym p. Edytą Solarską. Siła dobrze współpracującego ze sobą zespołu nie ma sobie równych. Ważne, by również w klasie doskonalić kompetencje społeczne, w tym właśnie współdziałanie, czyli umiejętność niezbędną w życiu, także, a może przede wszystkim, zawodowym. Dobrze zaprojektowane zajęcia mogą służą tworzeniu zespołu, wspólnemu uczeniu się od siebie nawzajem, rozwiązywaniu problemów, a także nauki trudnej sztuki kompromisu. 

                Uczniowie klasy I - III podczas zajęć, w których wspólnie musieli zbudować określoną rzecz uczyli się jak ważna jest komunikacja w grupie, że warto działać wspólnie, że nie tylko jedna osoba ma decydujące zdanie. Pod koniec zadania przeprowadzona została z uczniami rozmowa, w której padały cenne słowa, "...że jak pracuje się razem to wszystko się udaje"; "że nie można psuć innym bo się nie udaje". 

                

                Uczniowie wiedzą, że ich siła jest zespół, który wspiera się i razem dąży do celu.

 Rozpoznawanie indywidualnych potrzeb uczniów oraz analizowanie przyczyn niepowodzeń szkolnych, 

Określanie form i sposobów udzielania uczniom pomocy psychologiczno-pedagogicznej, odpowiednio do rozpoznanych potrzeb, 

 Organizowanie i prowadzenie różnych form pomocy psychologiczno-pedagogicznej dla uczniów, 

 Podejmowanie działań wychowawczych i profilaktycznych wynikających z programu wychowawczego szkoły i programu profilaktyki w stosunku do uczniów, 

 Wspieranie działań opiekuńczo – wychowawczych nauczycieli, wynikających z programu wychowawczego szkoły i programu profilaktyki, 

 Podejmowanie działań interwencyjnych i mediacyjnych w sytuacjach kryzysowych 

 Działanie na rzecz zorganizowania opieki i pomocy materialnej uczniom znajdującym się w trudnej sytuacji życiowej.

                Pierwszym krajem w którym zdiagnozowano nową formę uzależnienia- fonoholizm były Chiny. 

Psychologowie zajmujący się tym zjawiskiem scharakteryzowali cechy osób uzależnionych od telefonów.